Μετά τα όνειρα έρχονται οι φιλοδοξίες. Αφού ονειρευτεί ο άνθρωπος το μέλλον του, το ποιο θα μπορούσε αυτό να είναι, από όλα αυτά που γνώρισε και “έζησε” με τη φαντασία του, διαλέγει αυτά που θα ήθελε να ζήσει στ’ αλήθεια. Και κάνει σχέδια για το πώς θα τα πετύχει.
Θέλω να γίνω γιατρός. Θέλω να βρω μια καλή γυναίκα να κάνω οικογένεια. Θέλω να ζήσω σε χωριό.
“Θέλω να γίνω γιατρός”. Τι πρέπει να κάνω για να το πετύχω;
Να μπω στο πανεπιστήμιο στην Ιατρική Σχολή.
Για να μπω στο πανεπιστήμιο τι πρέπει να κάνω;
Σήμερα είναι πολύ δύσκολο και θέλει πολλές θυσίες από μένα και τους γονείς μου και ίσως και από την οικογένειά μου.
Δηλαδή, δεν αρκεί να κάνω εγώ, μόνο, θυσίες; Πρέπει να συμφωνήσουν και άλλοι με τη δική μου απόφαση; Και αν δε συμφωνούν; Και τι θυσίες;
Εγώ πρέπει να είμαι επιμελής στο σχολείο. Όχι μόνο, αλλά και να αριστεύω κιόλας. Να αφιερώσω πολύ προσωπικό χρόνο, να μην βγαίνω αρκετά με τους φίλους μου.
Φτάνει αυτό;
Σήμερα όλοι ξέρουμε καλά ότι χρειάζεται οπωσδήποτε και φροντιστήρια, τουλάχιστον στην τελευταία τάξη και λίγο στην προηγούμενη. Χρήματα!
Να οι γονείς! Να στερηθούν και τ’ αδέρφια μου από κάποιες ανέσεις και ίσως δραστηριότητες; Θα τα βάλουν μαζί μου, όμως; Αλλά εγώ ξέρω καλά ότι θέλω να γίνω γιατρός, τι να κάνω;
Μήπως ανέβηκα στα σύννεφα; Μήπως να χαμηλώσω λίγο;
Ή μήπως “να βάλω τους γονείς μου στη θέση τους”, αφού είναι υποχρεωμένοι να με σπουδάσουν, να μου δώσουν ό,τι μπορούν, αφού αυτοί με γέννησαν;
Όμως, “ό,τι μπορούν”, ή “ό,τι έχουν”´;… ή “ό,τι αντέχουν”;…
Αυτοί ή Εγώ;
Αν ήταν ένα παιδί στην παρέα, ίσως ρωτούσε τον ονειροπόλο μας την πιο συνηθισμένη παιδική ερώτηση, που πρέπει να μάθει να την απαντάει ο καθένας, όσο μεγαλώνει:
Γιατί;
Οι απαντήσεις εξαρτώνται από το λόγο για τον οποίο θέλεις να πετύχεις μια φιλοδοξία σου. Θα μπορούσε ένας να έχει μια φιλοδοξία πολύ “της μόδας”, να γίνει πλούσιος, ή και πολύ πλούσιος. Γιατί όμως να θέλει να γίνει πλούσιος, αν όχι για να είναι ευτυχισμένος; Είναι επικρατούσα πεποίθηση, ότι “αν δεν έχεις λεφτά” δεν είναι εύκολο να ευτυχίσεις. Δεν είναι στο θέμα μας να αναλύσουμε το “γιατί αυτό είναι ψευδαίσθηση”, αλλά δεν πολυχρειάζεται αφού, ήδη, η καρδιά καθενός, γνωρίζει στο βάθος ότι η ευτυχία δεν εξαρτάται από τα πλούτη.
Πώς;
Τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις για να πετύχεις μια φιλοδοξία σου; Είσαι έτοιμος να αδικήσεις κάποιον ανταγωνιστή σου; Πόσα άλλα πράγματα αξίζει να θυσιάσεις, προκειμένου να φτάσεις στον πολυπόθητο στόχο; Φιλίες, ωραίες εμπειρίες που σε γεμίζουν χαρά, ταξίδια, αθλητισμό, μουσική, χορό, κάτι άλλο…
Αν αποφασίσει ο “ονειροπόλος” να σκεφτεί, τελικά θα φτάσει να πάρει τη σβηστήρα και να σβήνει ένα-ένα τα όνειρά του, τις φιλοδοξίες του. Αν έτσι γίνεται, τότε πώς θα γίνει το καινούργιο, το απροσδόκητο; Καμία σημαντική αλλαγή δε θα γίνει στη ζωή μας, στον κόσμο μας αν “σκεφτόμαστε”, με τη λογική. Μήπως πρέπει να σκεφτόμαστε με την καρδιά, με το όνειρο, με το τέλειο, όπως το βλέπουμε εμείς;
Κάτι λείπει…
Μήπως η πίστη;…
Πίστη ότι θα τα καταφέρω παρ’ όλες τις λογικές δυσκολίες. Πίστη στον εαυτό μου. Έλλειψη ρεαλισμού, θα απαντήσει κάποιος γρήγορα. Εγωισμός, θα πει ο πιο πνευματικός. Υπάρχει “καλός” εγωισμός;
Δύσκολες ερωτήσεις. “Δύσκολες” και οι απαντήσεις.
