Ένα βασικό χαρακτηριστικό ωριμότητας του ανθρώπου, και που πρέπει να κατακτήσει κατά την πρώιμη αγωγή του, είναι να μάθει να ταξινομεί τους στόχους του, τις επιθυμίες του και τα όνειρά του, βάζοντας προτεραιότητες. Είναι και από τα βασικότερα μαθήματα ζωής που ένας φρόνιμος γονιός ή κηδεμόνας έχει να μάθει στο παιδί του. Βλέπουμε εδώ την μεγάλη ευθύνη των γονέων, για την σωστή ανατροφή και αγωγή των παιδιών τους προς όφελος των ίδιων των παιδιών τους, αλλά και προς όφελος της κοινωνίας. Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι γονείς παίζουν τον κυριότερο ρόλο στο χτίσιμο του χαρακτήρα και της μελλοντικής προσωπικότητας των παιδιών τους. Το να μάθεις να βάζεις προτεραιότητες στη ζωή σου, μαθαίνεται περισσότερο από το σπίτι, παρά από το σχολείο, παρότι πολλοί χαρισματικοί και υπεύθυνοι δάσκαλοι συνέβαλλαν πάντοτε σ’ αυτό. Δυστυχώς, στο σήμερα, στο οποίο βιώνουμε τόση διεστραμμένη κοινωνική διάλυση, η πλειοψηφία των διδασκόντων, σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ασκήσουν το λειτούργημά τους, όπως είθισται.
Παρά ταύτα, η αγωγή των προτεραιοτήτων είναι δευτερεύουσα φάση της αγωγής των τέκνων. Η πρωτεύουσα αγωγή είναι η εκμάθηση της αρετής της εγκράτειας, η οποία μαθαίνεται μόνο βιωματικά, και πάλι, κυρίως από το σπίτι. Πριν μερικές δεκάδες χρόνια, είχε εισβάλλει βίαια στην ελληνική πραγματικότητα η παιδαγωγική άποψη της πλήρους ελευθερίας των παιδιών, μιας φαύλης ελευθεριότητας, που καταστρατηγούσε κάθε έννοια φρόνιμης αγωγής στο εκπαιδευτικό, αλλά και στο οικογενειακό περιβάλλον. Μέτρο, απλά, δεν υπήρχε! “Ότι θέλει το παιδί“, έλεγε αυτή η αντίληψη. “Δεν κάνει να λέμε όχι στο παιδί“, γιατί, δήθεν, του πιέζουμε την ελευθερία του, η οποία θεωρούταν χαρακτηριστικό υπό προστασία. Λίγο η άγνοια της ανθρώπινης φύσης, λίγο η βολική δικαιολογία για τους γονείς για αδιαφορία και αμέλεια χωρίς τύψεις, έφτασε να μεγαλώσουν κάποιες γενιές με αχαλίνωτες επιθυμίες χωρίς όρια, οδηγώντας την κοινωνία σε κατάπτωση ανωριμότητας και σε σημαντικό εύρος ανηθικότητας.
Αν μπορώ να κάνω ότι θέλω, χωρίς όριο, και χωρίς επιπτώσεις, όλοι πρέπει να υπηρετούν τα θέλω μου.
Ενήλικες που έχουν ανατραφεί με τέτοια αγωγή, είναι αναμενόμενο να είναι εύκολα χειραγωγούμενοι, από άλλους ανθρώπους που γνωρίζουν πώς να εκμεταλλευτούν τα πάθη τους. Αν υπάρχουν αμφιβολίες για το φαινόμενο αυτό, παρακολουθήστε τις διαφημίσεις και τι γλώσσα χρησιμοποιούν.
Θέλω, θέλω, θέλω. Μου αρέσει, επιθυμώ, φτιάχνομαι, γουστάρω…
Τι νομίζετε ότι σπουδάζουν οι μέλλοντες διαφημιστές στις σχολές τους; Πώς ακριβώς θα εκμεταλλευτούν τα πάθη και τις επιθυμίες των καταναλωτών. Και αν δεν έχουν πάθη ή επιθυμίες, πώς να τους τα δημιουργήσουν και να τους εκπαιδεύσουν σ’ αυτά.
Η σωστή αντιμετώπιση αυτού του θέματος προϋποθέτει οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να είναι ανάλογα εκπαιδευμένοι, οι μεν από τους γονείς τους και την κοινωνία, οι δε από το εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα κατά τις σπουδές τους για το λειτούργημα της εκπαίδευσης. Ευτυχώς, η σχετική γνώση υπάρχει, και είναι χρέος κάθε ενσυνείδητου ανθρώπου να την αναζητήσει, να την αξιοποιήσει και να την διαδώσει για το καλό της κοινωνίας και όλου του ανθρωπίνου γένους.
