Παρά τους αρχαίους μύθους που υποστηρίζουν ότι “τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός”, σήμερα είμαστε βέβαιοι ότι κάθε παιδί γεννιέται από την ένωση ενός άντρα και μιας γυναίκας.
Ένας άντρας γεννάει το παιδί στη μήτρα μιας γυναίκας (σύλληψη), μετά από την ερωτική συνεύρεσή τους. Η γυναίκα το κυοφορεί για εννέα μήνες και μετά το τίκτει (τοκετός).
Αυτή είναι η φυσική κατάσταση της γέννησης ενός ανθρώπου, αλλά και όλων των άλλων θηλαστικών ζώων. Δεν μπορεί να υπάρξει νέος άνθρωπος αν δεν προέρχεται από μία μάνα και έναν πατέρα. Λυπάμαι που πρέπει να το τονίσω αυτό, αλλά υπάρχει μια διεστραμμένη, παρά φύση αντίληψη, ότι το παιδί που γεννά μια γυναίκα είναι αποκλειστικά δικό της, δηλαδή, ότι της ανήκει, όπως τα παπούτσια της. Η άποψη αυτή είναι μια παράλογη, κτητική “μητρική αγάπη” και, όσοι την υποστηρίζουν φανατικά, είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι άνθρωποι, για τον εαυτό τους και για την κοινωνία.
Πάντως, αν και είναι παράλογη, προέρχεται από κατανοητές καταστάσεις και συνθήκες, που, σε κάποιο βαθμό δικαιολογούνται. Η μητέρα, από τη στιγμή της σύλληψης, εισέρχεται ακούσια σε μια δραματική αλλαγή της σωματικής φυσιολογίας της, η οποία επηρεάζει και την ψυχική της υπόσταση, που όταν η ψυχοπνευματική της ωριμότητα δεν είναι ανεπτυγμένη, ενισχύει την όλη ψυχοσύνθεση της προσωπικότητας της γυναίκας. Η, έως τότε, “γυναίκα”, πολλές φορές, εγκαταλείπει τον απλό συζυγικό της ρόλο, συγκλίνοντας περισσότερο, ή πλήρως, στο νέο της ρόλο και μετατρέπεται σε “μάνα”. Σε αυτές τις περιπτώσεις, αποστασιοποιείται από το σύζυγό της (και πατέρα του κυοφορούμενου παιδιού), αφιερούμενη πλήρως στο μωρό μέσα στην κοιλιά της.
Αυτή η εμπαθής κατάσταση, είναι δύσκολο να ελεγχθεί, και πολύ εύκολα την παρασύρει σε εχθρότητα ή απέχθεια προς τον άντρα της, ενώ είναι πολύ συχνή η μετάπτωσή της σε κατάθλιψη, τη λεγόμενη “επιλόχεια κατάθλιψη”. Αν στην πορεία της κύησης, ή έστω μετά τον τοκετό, δεν εξαληφθεί ή βελτιωθεί αυτή η κατάσταση, είναι αναμενόμενο να οδηγήσει στην στρεβλή κτητική μητρική αγάπη.
Παρόλα αυτά, ο κόσμος χρωστάει τα μέγιστα στη εμπάθεια αυτή των μητέρων, γιατί, όντας έμφυτη αποκλειστικά στην μητρότητα, εξοπλίζει το κύριο υποστηριχτή του αγέννητου και γεννημένου παιδιού, ώστε να προστατέψει το τέκνο με κάθε δυνατό τρόπο, προσδίδοντας στη μάνα, σχεδόν υπερφυσικές δυνάμεις, όποτε χρειαστεί. Αν και είναι ένα φαινόμενο εμπαθούς κατάστασης, που πολλές φορές οδηγεί σε ακρότητες και συγκρούσεις, οφείλουμε να το αποδεχόμαστε με στοργή, τιμή και ευγνωμοσύνη, και με ιδιαίτερη τιμή στη μάνα που το ασκεί, όπως και έκαναν πάντοτε οι πολιτισμένες κοινωνίες κάθε εποχής, από τη δημιουργία του κόσμου.
